Etxean bakarrik IV

Zer gogorararazten dizue atal honetako izenburuak? Macaulay Culkinen trilogia, bai! Eta beste zerbait pentsatu duzuenak ba sentitzen dut baina uste dut argi zegoela... : D

Horrela sentitu naiz azken egun hauetan, izan ere, Codyren etxea utzi behar izan nuen erresidentziara mugitzeko eta nahiz eta tokia nahiko ondo dagoen (eraikin polita, campusaren ondo ondoan,...) ez zegoen inor ere (inor ere esaten dudanean ni eta ezkutaketetan aritzen diren beste ikasle batzuei buruz ari naiz, zer sentitu sentitzen nituen baina ikusi...).

Cody eta biak aurreneko aldiz sartu ginenean gelara ez genuen oso aurpegi ona jarri, jendea ez egoteaz gain, maindirak, zartagiak,... ezer ere ez baitzegoen. Beraz, hartu kotxea eta dirutza bat gastatu (geroago jakingo nuen ikasleentzat denda merkeago bat zegoela) etxea bizigarri bilakatzen.

Behin hori eginda, paseoak eman Boisen zehar (hiri polita, baina hiru ordutan aise ikus liteke), Cody gonbidatu afaltzera nire espezialitatea jateko (ensalada atunarekin -kriston nobedadea amerikarrentzat azken konbinaketa hau- eta saltxitxak), Gernika jatetxe sasi euskaldunera joan, Euskal Auzora joan jendearekin hitzegitera (baina dena itxita), pilotan jolastu hango frontoian,...

Hori bai, benetan merezi izan zuen plana Epi's-era joatea izan zen. Codyren amonak (a zer sasoia berea) gonbidatuta Meridian herriko euskal jatetxe honetara joan ginen eta egia esan a zer barreak bota genituen Codyren eta Itxasoren familiarekin. Janaria ezinhobea zen (txipiroiak, arkume txuletak, euskal tarta...) eta nolabait energia ematen zigun Itxasoren izebaren eta Codyren senitartekoen arteko itzulpengintza lan nekatsuak burutzeko,...

Gainera, afaria bukatzeko oporretan zegoen Ondarruko bikote batekin egin nuen topo (ez zarete irakurtzen egongo, baina goraintziak Oihane eta Nerea beraien partez) eta jatetxeko jabearekin hitz egin ahal izan genuen, nahiz eta ez zegoen bere hoberenean 90 bat urte izango zituen andrea.


Erresidentziara itzultzean sorpresa bat izan nuen logelakide moduan,... baina ez aurreratu! Hori hurrengo atalean: Orientation Days!

Sentitzen dut sarrera hau hain aspergarria izatea, baina nire Boiseko bizitzako garai gogor bat izan da,... :D


Besarkada bat denontzat!