Demokrazia aspaldiko Grezia Klasikoan sortu omen zen. Bertan, herriko gizon aberatsenak herriaren etorkizunaz eta eginbeharreko gauzez jarduten ziren, gero denon artean erabakitzeko asmotan. Demokrazia. Herriaren boterea.
Geroztik, demokrazia hitzaren esanahaia edo interpretazioa aldatuz joan da: batzuk grezia horien ikuspegiari buelta pare bat eman eta hobetu egin zuten (arrakasta gehiagorekin edo gutxiagorekin), eta beste batzuk, aldiz, beren nahierara eraldatzen dute herriaren botere hori nahi dutenarekin ateratzeko. Gainera, toki askotan 'herriaren boterea' zentzurik gabeko bi hitz dira elkarrekin daudenean.
Hainbeste urteren ondoren, demokrazia protagonista izan da sorterrian bertan, non berebiziko krisialdia duten. Berez krisi ekonomikoa omen da, baina herritarren kontrol ahalmenetik at dagoen eskumenen jardunak ekarri gaitu honaino. Ahaltsuek, non denen buru diren bankuak eta enpresagizonak politikoen eskutik joan diren, gure posibilitateetatik kanpo bizitzera eraman gaituzte, diru fisikoarekin eta herrialdearen etorkizunarekin apostuak eginez, eta galdu egin dute, baina ez beraien diruarekin, herritarrenonarekin baizik. Bonoak, erreskate fondoak, Moody's, Fitch,... hitz horiek denak kaka dira harien ahoetan, beraien tramankulu zitalak krisi ekonomiko-politiko honekin jarraitzeko eta patrikak betetzeko.
Baina itzuli gaitezen Greziara, Giorgos Papandreu ministroak Europak haren erreskaterako emandako baldintzak herriak onartu ditzan nahi du, erreferendum bidez, hau da, herriari hitza emateko bide hoberenaren bidez. Ez dakigu zerk bultzatu duen hori egitera (bere gene helenikoak edo interesen bat), eta ez dakigu zer gertatuko den Greziarekin, baina poztu nau erreferendum hitza entzuteak. Askotan beldurra, adorea, mesfidantza,... ematen baitu herriari boterea emateak.
Pixkat alaitzeko, hella!!
