Bloga itxita 8 egunez! (2)

Berriz ere, barreak eta algarak askoren aurpegietan, ez?

Spring Break (Udaberriko zubia) delakoa dugu orain Boise Staten eta honek esan nahi du ez dugula klaserik Apirilaren 4rarte.

Zer egingo dudan bitarte honetan? Igandean Portland aldera abiatzen naiz autobusez eta 9 ordu 'eskasetan' Rose City-n egongo naiz! Hiri txikia izanik hiru egun emango ditugu han Seattlera joan aurretik. Starbucks-en hirian larunbaterarte egongo gara eta dena ondo badoa (elur ugari egiten omen du garai honetan -adibidez, Minako eta Kana San Francisora zihoazen eta itzuli egin behar izan dira Renon elur gehiegi zegoelako- ).

Bitartean, oso ondo segi ta laster arte!

Guernica Gernikara!

Ekimen interesgarri hau bidali dit Izaskun Kortazar irakasleak e-mailera. Zergatik ez dugu gure historiaren parte den zerbait eskuratzen? Horregatik, Guernica artelana, Gernikara!


Sinatu hemen!

www.guernicagernikara.net/home/

No soy coreano, no soy japones. Soy desarraigado.

Go! filmean esaten den esaldi bat da honako hau. 2001ean argitaratutako filme japoniar hau izan zen gure lagun eta klasekide Shin, JongHyeon, Dasom eta Sakurak aurkeztu zuten gaia, eta benetan gai interesgarria izan zen.

Pelikulak Zainichi-en arazoa jorratzen du Japonian. Zainichiak Japoniara joandako atzerritarrak dira, baina batik bat, korearrak. Japoniar Inperioak korearrak menderatu zituenean 1910. urtean asko eta asko Japoniara joan ziren esklabu eta militar gisara. Halaber, berdina gertatu zen Bigarren Mundu Gerran. Horietako asko eta asko 1948.ean itzuli ziren beraien sorlekura Itzulera Mugimendua delakoarekin.

Hala ere, eta arrazoi ezberdinengatik (dirua, korearren arteko banaketa, han inor ez edukitzea etab.), denak ez ziren itzuli eta geroztik japoniar gizartearen mezpretxu handiena jaso zuten. Izan ere, ez dute japoniar hiritartasunik eta gehienak iparkorearrak izanik, ez dute ez japoniar eskoletara joateko aukerarik, ez handik ateratzeko paradarik,... Beraien ikasketak erregimen iparkorearraren esku dagoen eskoletan burutzen dute, hortaz, beraien japoniarra ez da soberan ona eta edukiak desberdinak direnez zaila dute lana lortzen edo unibertsitatera sartzen.

Horretaz gain, mezpretxu fisikoa ere jasotzen dute eta jende asko Zainichiak jipoitzen saiatzen da inguruan daudenen isiltasunaren aurrean. Honen guztiaren ondorioz, talde sozial frustratu baten aurrean aurkitzen gara, beraiek izanik gaizkile tasa handiena dutenetako batzuk. Ez dira korearrak Japonian jaio baitziren, baina herrialde hartan ez dira onartuak.

Benetan gai serioa da eta pentsa, Shinek esan zigun bezala behin Zainichi batzuengatik jipoitua izan zen eta ondoren besteek barkamena eskatu eta beraien istorioa kontatu ondoren lagunak egin omen ziren. Gainera, Shinen andregaia txinatar Zainichi bat da baina honek ezkutatu egin zion elkarrekin bi urte eman ostean. Hau aitortu eta negar betean hasi zen.

Pelikula japoniar neska batez maitemintzen den Zainichi baten inguruan garatzen da. Protagonistak hainbat jenderen ezetza eta gorrotoa (bere neskalagunarena barne, Zainichia zela aitortu zionean) jasoko du, baina azkenean japoniar hiritartasuna lortzen du ondo ordaindu ondoren eta nola edo hala egokitzen da (eta neskarekin itzultzen da). Hala eta guztiz ere, bera Sugihara (bere izena) dela besterik ez aitortzen du, ez japoniarra, ez korearra.

La cancion del verano

Zenbat kanta txatxu entzun ez ditugu ba udaran zehar?

Ba hemen Estatu Batuetan astero daude horrelakoak. Azkenengo astean, urrutira joan gabe nerabe batek argitaratu zuen bere Friday (ostirala) arrakasta eta 5 egunetan bost milioi ikusle izan zituen YouTuben (orain 32 ditu). Munduko hitz tentelenak ditu, baina iritzi ezazue zeuek!



Seven a.m., waking up in the morning
Gotta be fresh, gotta go downstairs
Gotta have my bowl, gotta have cereal
Seein' everything, the time is goin'
Tickin' on and on, everybody's rushin'
Gotta get down to the bus stop
Gotta catch my bus, I see my friends (My friends)

Kickin' in the front seat
Sittin' in the back seat
Gotta make my mind up
Which seat can I take?

It's Friday, Friday
Gotta get down on Friday
Everybody's lookin' forward to the weekend, weekend
Friday, Friday
Gettin' down on Friday
Everybody's lookin' forward to the weekend

Partyin', partyin' (Yeah)
Partyin', partyin' (Yeah)
Fun, fun, fun, fun
Lookin' forward to the weekend

7:45, we're drivin' on the highway
Cruisin' so fast, I want time to fly
Fun, fun, think about fun
You know what it is
I got this, you got this
My friend is by my right, ay
I got this, you got this
Now you know it

Kickin' in the front seat
Sittin' in the back seat
Gotta make my mind up
Which seat can I take?

It's Friday, Friday
Gotta get down on Friday
Everybody's lookin' forward to the weekend, weekend
Friday, Friday
Gettin' down on Friday
Everybody's lookin' forward to the weekend



Partyin', partyin' (Yeah)
Partyin', partyin' (Yeah)
Fun, fun, fun, fun
Lookin' forward to the weekend

Yesterday was Thursday, Thursday
Today i-is Friday, Friday (Partyin')
We-we-we so excited
We so excited
We gonna have a ball today

Tomorrow is Saturday
And Sunday comes after ... wards
I don't want this weekend to end

R-B, Rebecca Black
So chillin' in the front seat (In the front seat)
In the back seat (In the back seat)
I'm drivin', cruisin' (Yeah, yeah)
Fast lanes, switchin' lanes
Wit' a car up on my side (Woo!)
(C'mon) Passin' by is a school bus in front of me
Makes tick tock, tick tock, wanna scream
Check my time, it's Friday, it's a weekend
We gonna have fun, c'mon, c'mon, y'all

It's Friday, Friday
Gotta get down on Friday
Everybody's lookin' forward to the weekend, weekend
Friday, Friday
Gettin' down on Friday
Everybody's lookin' forward to the weekend

Partyin', partyin' (Yeah)
Partyin', partyin' (Yeah)
Fun, fun, fun, fun
Lookin' forward to the weekend

It's Friday, Friday
Gotta get down on Friday
Everybody's lookin' forward to the weekend, weekend
Friday, Friday
Gettin' down on Friday
Everybody's lookin' forward to the weekend

Partyin', partyin' (Yeah)
Partyin', partyin' (Yeah)
Fun, fun, fun, fun
Lookin' forward to the weekend


Jerod-ek esan zidanez azken urte hauetan izan den ostiral arrakastatsuena izan zen aurrekoa diru mugimenduari dagokionez (alkohola, diskotekak, erosketak,...) eta askok eta askok kantaz barre egiteko aukera ona ikusi zuten.

Nirekin sukaldean ez goaz inora!

Aspaldi hitz eman nuen bezala, lagunentzako sukaldatu behar nuen 'euskal' janaria eta eskusarik gabe geratu ginenez Lazar eta biok ostiral honetan egin genuen.

Eskerrak amerikarrak denei bikain irizten diotela, bestela nire autoestima ondoratuta legoke! 3 ordutik gora egon nintzen sukaldatzen eta janaria ordu erdian bukatu zen.

Hala ere, ondorio batzuk atera daitezke:

Alderdi baikorrak:
- Arroz esnea egiten artista bat naiz ni... (kantak dioen bezala)
- Azalorea gaztarekin ez dago txarra
- Bigarren patata tortilak tortila itxura zuen

Hobetu beharreko alderdiak:
- Patatas a la riojana: Arginano! Zure errua izango ote da zopa berde antzeko zerbait geratzea?
- Piperrak bukatu bazaizkizu tortilarako, ez da ideia ona Pimientos Padron gehitzea... nahiko berotzen dute asuntoa!
- Hurrengoan ez Lazarrekin sukaldatu: berak ordu erdian bukatu du kongelatutako gauzak sukaldatzen (bere neskaren laguntzarekin) eta zuk dirutza eta denbora handi xamarra xahutu dituzu!

Hori ba, itzultzen naizenean zuen janaria jateko irrikitan egongo naiz, nik ontziak garbituko ditut.

Saint Patrick's eguna ospatzen, irlandar on bat bezala

Egunkari eta telebistako emanaldietako kazetari martxosoenek egiten duten gisara, Euskaldun bat Amerikan Irlandar eguna ospatzen egon zen, eta berdez jantzitako mozkor askoren tartean, kultur amerikarra hobeto ulerzen jardun zen gau osoan zehar. Alegia, amerikarrak Martxoaren 17an gehiago edateko gogoratzen direla beraien irlandar jatorriaz. Eta irlandarrak ez direnak ba, elkartasunarengatik suposatzen dut!

http://www.idahostatesman.com/2011/03/18/1570978_a1571035/boise-celebrates-st-patricks-day.html

Euskaldun bat Amerikan-eko berriemailea, Idahoko egunkari garrantzitsuenean, Martina Zucchini lagun argentinar-italiarrarekin, dandolo todo!

Aupa Etxebeste!

Lehenengo aldiz, Nere eta Izaskun euskara irakasleek euskal pelikula gaua antolatu zuten unibertsitatean, eta zein jarriko eta nire gustukoena, Aupa Etxebeste!

Ikustekoa zen nire umorea egun osoan zehar. Mundu guztiari kontatzen 'such an awesome movie' ikustera gindoazela! Nire lagunak ere animatzen hasi ziren eta bi irakasleak harrituta zeuden nire gustuekin.

Hasi ginen 15 bat pertsona maisulan hura ikusten eta arrazoia nuen, denak barrez lehertu beharrean egon ziren!

Palako partidua genuen jarraian Josuk eta biok eta motibatzeko modu ezinhobea zen... baina galdu genuen. Pasa den astea oraindik gorputzean sentitzen genuen...

Ongietorria berriro ere, sudurreko granoa!

Askok eta askok gogoratuko duzuenez pasa den urtean grano elegante bat izan nuen sudurrean... Ez zen batere erosoa eta tamainaz aldatzen zuen etengabe. Saiatzen nintzen ohitzen, baina nola ohituko nintzen? Nire entrenatzaileak entrenamenduko azalpena gelditu bazuen esateko ' pero que ostias tienes en la nariz, tio?'

Ba pasa den asteko gehiegikeriengatik (granoa edukitzearen arrazoia, seguruenik) berriro ere atera zait. Auskalo zenbat denbora beharko dudan kentzeko, hortaz, ongietorria berriro ere, aspaldiko!

Nire egonaldia Erasmus bilakatu zenekoa

Bai! Azkenean! Parranda onak bota ditut Boisen! Kanpoan egon diren nire lagunekin ez nago jeloskor! Banekien 21 urte betetzea gauza handia zela, baina hainbesterainoko ere...

Parranda bolada asteartean hasi zen, Mardi Gras eguna. Frantziarrek New Orleansera eraman zuten tradizio bat da eta azkar hedatu zen AEBtan zehar. Nahiz eta ospakizunaren esentzia galdua dagoen, festak daukan berezitasun bakarra jendeak lepoko ugari janzten dituela da, eta mutil batek neska bati ematen badio honek titiak erakutsi behar dizkiola da. Ez diot zentzu handirik hartzen eta ez nuen asko sinisten, baina ikusi nuenez gero egia da. Izan ere, 12ak jo eta berehala Sakura (21 urte betetzen zituela), Minako, Su-Jong eta Kanarekin joan bainintzen alde zaharrera. Baina lasai, ni oso euskalduna naiz eta ez nintzen ausartu lepokoa ematera inori.

Asteazkena egun gogorra izan zen, lo gutxi eginda asteko egun gogorrena bainuen. Baina nola edo hala aurrera atera zen eta opari pila bat jasotzen hasi nintzen (batik bat tartak, bai Ikastolakoek, erresidentziakoek,...).



Horrela igaro zen asteazkena eta berehala iritsi zen Osteguna, egun normala izan beharko lukeena. Ohera joateko edo eskolako lanak egiteko prest nengon Jose, Shin eta Jeff-ek beraiekin festara joateko gonbidatu ninduten arte. Nik, noski, ezin ezetz esan. Are gutxiago plan berezia izanda: autobusa hartu eta 45 minutuan Kunara (herri txiki amerikar peto-peto bat) Cowgirls izeneko taberna batetan dantzatzeko. Egia esan, oso toki tipikoa zen. Bakero andana bat, bere bota, gerriko, kapela, eta guzti. Bitartean, berdintsu jantzitako neska bat bere altzoan dantzatzen. Nahiko bitxia Shin eta Josek zuten desesperazio maila...

Eta ostiralak egun handiena izan behar zuen, nahiz eta dena hankaz gora atera. Monica Zarazua eta Adriana Villafana lagun mexikarrek bere etxea utzi behar zidaten eta 30 bat gonbidatu nituen, janari eta edariarekin. Baina, beste arazo batzuen artean, lau lagun gaixotu ziren, bi ahizpen aitona zendu zen, neska batek konortea galdu zuen eta ondoren,bihotzekoa. Panorama hori ikusita festan 4 katu zeuden eta animoak ez oso goian. Alde zaharrera joan ginen Josu, neska mexikarrak lagun serbiarrak eta ni.

Aurreko egunean izandako gertakizunengatik, ez negoen oso animatua larunbaterako, baina ondo lo egin ondoren, aurreko egunean edangabeko kalimotxoa bukatu beharra zegoen... eta baita ondo bukatu ere! Kalimotxoak arrakasta itzela eduki zuen (San Miguelek baino gehiago). Pentsa, baita inoiz akoholik edan gabeko Natashak edan zuen!

Eta gero, festa festa! Aspaldian Euskal Herrian bizitako momentuak gogorarazi zizkidan. Zenbat zorakeri, zenbat barre, zenbat anekdota,... Antoine Walker saskibaloi izar ohia eta guzti agurtu nuen!

Asteburua ondo bukatzeko, skype saio polit bat eta Dasom korearraren urtebetetze festa! Emaitza: lau festa egun, ospakizun asko eta are eta irribarre eta oroitzapen gehiago! Ez gara konturatzen, baina festa ere garrantzitsua da gure gorputzarentzat.

P.d. oraindik ere argazkiei itxaroten

This girl is a bitch!

Zer pentsatu dezakezu irakasle batez amerikarra izanda zure idazlan guztiei notarik baxuena jartzen badie?

Zer pentsatu dezakezu irakasle batez unibertsitateak eskaintzen duen idazlan zuzenketa zerbitzura joan eta oraindik ere 0 jartzen badizu?

Eta are eta gehiago, zer pentsatu dezakezu irakasle batez ikasle atzerritarra izanda eta zerbitzu horretaz baliatu ondoren, 0 bat jartzen badizu ezta orrialde oso bat ere irakurri gabe akats gehiegi omen zituelako?

Zer pentsatu dezakezu esaten dizunean ezin duela beste ezer egin ikasle hori ez gainditzea baino eta laguntza gehiagoren eske joateko guraso edo lagunengana, atzerritarra denean?


Ba Amanda nire lagunak bere aurrean esan dion bezala neska hori urdanga hutsa dela, besterik ezin dut pentsatu... inoiz baino gehiago saiatzen ari naizelako idazlan batzuetan eta hala ere, klase hori ez dut gaindituko, EHU-n beste urtebete eman beharko dudalarik irakasgai batekin... gauzak aldatzen ez badira behintzat.

Kontua hackeatu didate!

Norbaitek kontua hackeatu dit eta atzoko sarrera hori sartu nire oniritzirik gabe. Honek nire irudiari kalte handia egiten dio (txikitako argazkiengatik, batik bat) eta hau ez da horrela bukatuko!

Eskertzen da eta asko gainera, detailea... munduko guraso eta anai hoberenak izateak duen abantaila izango da! (que chulo soy e...)

Eta bai, egingo dut nire urtebetetzearen eta ospakizunen laburpen bat... argazkiak lortu bezain laster!

Alde batetik tristea da zuekin urteak ez ospatu izana baina hurrengoan izango da, seguru!

Taupada batean bat eginik

Bateratzea
taupadak bat egitean datza:
lehenago
beranduxeago,
oraintxe!
Han,
hortxe,
hementxe bertan!

Bertantxe,
batera,
zorionak!


Gogoratzea
gogoz hartzea bezalakoa da:
zeruan
izar bat piztea,
beste bat...
Gogoan
kandela argitaratzea,
hogeita bat...

Zuk itzaltzean,
nahiak bete dakizkizun
urte askotan!

Europear txistea (ingeleraz, sentitzen dut)

The European Joke



European paradise:

You are invited to an official lunch. You are welcomed by an Englishman. Food is prepared by a Frenchman and an Italian puts you in the mood and everything is organized by a German.

European hell:

You are invited to an official lunch. You are welcomed by a Frenchman. Food is prepared by an Englishman, German puts you in the mood but, don't worry, everything is organized by an Italian.


That joke was proposed by a Belgian as the Official European Joke, the joke that every single European pupil should learn at school. The Joke will improve the relationship between the nations as well as promote our self humor and our culture.
The European Council met in order to make a decision. Should the joke be the Official European Joke or not?

The British representative announced, with a very serious face and without moving his jaw, that the joke was absolutely hilarious.

The French one protested because France was depicted in a bad way in the joke. He explained that a joke cannot be funny if it is against France.

Poland also protested because they were not depicted in the joke.

Luxembourg asked who would hold the copyright on the joke. The Swedish representative didn't say a word, but looked at everyone with a twisted smile.

Denmark asked where the explicit sexual reference was. If it is a joke, there should be one, shouldn't there?

Holland didn't get the joke, while Portugal didn't understand what a "joke" was. Was it a new concept?

Spain explained that the joke is funny only if you know that the lunch was at 13h, which is normally breakfast time. Greece complained that they were not aware of that lunch, that they missed an occasion to have some free food, that they were always forgotten. Romania then asked what a "lunch" was.

Lithuania and Latvia complained that their translations were inverted, which is unacceptable even if it happens all the time. Slovenia told them that its own translation was completely forgotten and that they do not make a fuss. Slovakia announced that, unless the joke was about a little duck and a plumber, there was a mistake in their translation.

The British representative said that the duck and plumber story seemed very funny too.

Hungary had not finished reading the 120 pages of its own translation yet.

Then, the Belgian representative asked if the Belgian who proposed the joke was a Dutch speaking or a French speaking Belgian. Because, in one case, he would of course support a compatriot but, in the other case, he would have to refuse it, regardless of the quality of the joke.

To close the meeting, the German representative announced that it was nice to have the debate here in Brussels but that, now, they all had to make the train to Strasbourg in order to take a decision. He asked that someone to wake up the Italian, so as not to miss the train, so they can come back to Brussels and announce the decision to the press before the end of the day.

"What decision?" asked the Irish representative.

And they all agreed it was time for some coffee.

Inauterien 'grazia'

A zer lata eman niena nire hemengo lagunei Inauteriak direla eta: zenbat botatzen nuen faltan parranda hori, gau on bat izango denaren sentimendua, Pocahontasen mozorroak izango duen arrakastan pentsatzeak ematen duen urduritasuna,... eta gau honetan egiten diren zorakeriak.

Eta azkenerako faltan bota nuen, baina ez hainbeste. Batzuetan zorakeriak gehiegi direlako. Neurrigabeak. Ulertezinak. Dibertigarriak izan daitezke baina ankerrak ere batzuetan.

Horregatik, badakit egun batzuen ondoren hau irakurriko duzula eta garai hartarako beranduegi izango dela, baina jakin dezazula, Inauteriak egun beltz bat bilakatu direla niretzako (aurten behintzat) nire egutegian eta nire etxemina ez dela hain handia orain. Beno, agian bai, baina besarkada bat emateko eta ikusteko trago txarra ahaztua duzula, 'grazia' honek bizi garen mundua zein den ikasteko eta are eta pertsona paregabeagoa izateko balioko dizula.

Nire irria eta dolua zuretzako, betiko laguna zaren horri. Animo!

Japoniarrez mozorrotua

Euskal Herrian inauteriak ziren bitartean, Idahon berri handirik ez, eta gainera, euria eta elurra. Hiruhilabeteko lehenengo asteburu aspergarrien ondoren erabaki nuen plan asko egin beharra zegoela, asteburuak lur jota ez emateko, eta hori, zorionez, Boisen egin daiteke, beti dagoelako zerbait jakin izanez gero.

Asteburu honetan Japoniar eguna zegoen eta Taiko erakustaldi bat, horren barnean. Taikoa japoniar perkusio mota bat da eta Portland Taiko taldearen emanaldia ikusteko parada eduki genuen, eta oso interesgarria izan zen: bizia, esparru asko batzen zituena, umorea ere lantzen zutelarik,... merezi zuen! Taldeko partaideek goizean ikastaro bat eman zuten honen inguruan, eta joateko irrikitan nengoen, baina iratzargailua 9:16 AM -an jarri ordez 9:16 PM jarri nuen, beraz, lotan gelditu nintzen (nola ez).



Lyn-ek ateratako argazkiak. Atsedenaldian emakume beldurgarri bat etorri zitzaigun mehatxuka argazki eta bideo gehiago ez ateratzeko erregutuz.



Bestela, nire lagun Mikelekin gimnasiora eta alboka jotzeko, skypeatzeko, harri batek baino gutxiago botatzen duen pilota batekin palan entrenatzeko, eta 3 hamarkada ondoren gure pisuko sukaldea eta komuna garbitzeko baliatu nuen. Orain, gutxienez, lasai ibili naiteke lurrean komuneko paper erroiloak eta janari zatiak zapaltzeko beldurrik gabe eta horretaz gain, fruta enzimera gainean utzi eta han itsasteko arriskurik ez dago. Ea noiz garbitzen duten hurrena (nik ez, behintzat).




Japoniar egunetik etxera bidean, behin sushi pixkat janda eta nire bizitzan ikusi dudan japoniar jende olde handiena ikusi ostean, paraje hau 'deskubritu' genuen Jeff Quebec-tarrak, Jerodek eta hirurok.

Inpunitatearen erresuma

Estatu baten mehatxuei, manipulazioei eta txantai zitalei men egin dien alderdi bat legeztatzen ez duten herrialde batean, langileen borroka tiro hotsekin isiltzea eta zigorrik ez jasotzea guztiz ulergarria da.

Bai, Martxoak 3 izanda duela 35 urte luze Martxoak 3an Gasteizen gertatutakoari buruz hitz egingo dut, eta horrela egingo dugu, urtero urtero manifestazio, hitz samindu, malko eta aldarrikapen berdinekin, justizia egin dadin arte (noizbait egiten bada).

Guztiz kokoteraino nagoelako 'demokrazia' ustel honetan bizitzeaz.




Gure lagun iruindarrek ere badute zerbait kontatzeko... eta seguruenik Espainia osoan ere.

Hollywood Old Night

Astearte gaua. 8ak erlojuan. Zure saskibaloi talde korearrarekin (zu zara taldeko 'txuri' bakarra) ez duzu jolastu nahi eta e-mailetan ikusi duzu 80ko hamarkadako Hollywooden oinarrituz dantza-ekitaldi bat egingo dela gau horretan, non eta futbol amerikarreko zelaiaren jatetxean. Hori gutxi balitz, jendea elegante jantzita joan behar da.

Lagunekin hitz egin eta zirt edo zart aldatu (dituzun arropa dexenteenak jarri) eta dantzara!



Dantzara joan ginen goiko argazkiko laurak . Asmatu nor den Lyn hawaiarra, Jose espainiarra (pista: gerrikoa), lehenengo aldiz makilatu zen Natasha eta ni neu.

Hor agertu ginenean lotsatuta geunden, ez baitzegoen jende gehiegi eta ez genuelako kalimotxorik eskuetan, baina azkenean giroa alaitu, gorputzak animatu eta dantzatzen hasi ginen. Gainera, nire oso gustukoak diren dantza amerikar tentelenak (azkenean Hollywood eta Old hitzen arrastorik ez) jarri zituzten eta gau osoa egon nintzen dantzatzen... tragoen beharrik gabe! Hau da herrialde honetan ikasi dudan gauza bat, alkoholik gabe sozializatzea eta dantzatzea eta ez dago batere gaizki, gibelak eta gorputzak eskertuko didate!

Gaixorik... asteburu luzearen kronika egiten

Asteburu luze baten ostean, gaixorik esnatu zen lerro xume hauek idazten dituena. Oraintxe bertan, nire lantokia den Modern Languages -eko bulegotik idazten ari naiz, katarro elegantea eta sukar etorrera dudalarik.

Baina ez nintzen horrela ostiralean. Klasearen ondoren Esteban Arginchona klasekidearekin bere familia ezagutzera, banketxera, euskal museora eta palan jolastera joan nintzen. Nahiko plan konpletoa ematen du baina banketxeko gestioa kotxean bertan egin genuen: gasolindegi batean bezala jarri ginen makina baten ondoan, berak txartela eta dirua sartu zuen kapsula batean eta bapatean pantaila bat piztu zen gure alboan. Pantaila horretan neska bat zegoen diruarekin zer egin nahi zuen galdetzeko! Ni zeharo harrituta nengoen!

Ondoren palan jolastera joan ginen, baina bere pala apurtuta zegoenez eta frontoiko pelotei berotzea gehiegi kostatzen zitzaienez museora joan ginen hauek erostera eta bide batez, eta gure azal handiarekin, dohainik ikusi genuen Manhattaneko Ellis Island Inmigrazio Museoko euskal etorkinen inguruko erakustaldia.

Honen ostean, Estebanen etxera joan ginen bazkaldu eta musean jolastera. Pokerreko kartekin jolasten zuten eta aita utzi egin zen nik bere semeari irabazi ahal izateko. A zer familia bitxia, bai horixe! Esteban % 75a euskalduna izanik Pride Irish du tatuatua bere gorputzean, Ohore Irlandarra!


Ostiral gauean festaren batera joan ostean, larunbat gauean Gaztelaniako nire ikaslea den Tammarack-en etxera joan ginen Jose eta biok. Berez, pulpoa jatera joan ginen 55 urteko neska gazte berezi honen etxera. A zer energia duen seme-alabak eta senarra galduak izanagatik ere, eta zenbat gauza egin dituen bizitzan zehar. Gainera, gonbidatu gehiago egon ziren eta horien artean batek, Carlos kolonbiarrak, hurrengo Neguko Olinpiadetan snowboardlari bezala lehiatzeko prestatzen ari dela aitortu zigun.

Bizikletaz itzuli ginen etxera, egiten zuen hotza nolabait ahaztuz, eta gutxienez, oreinak ikusteko aukera izan genuen errepide ondoan.

Hotzarekin lotuta egon zen igandea ere, nahiz eta arropa andana eduki katarro etorrera gelditzeko. Tubing egitera joan ginen erresidentziakoak. Egia esan, ez nekien zer zen zehazki Tubing delako hori, baina aldapa handi batean flotagailuekin botatzea da, eta nahiko entretenigarria da, batik bat flotagailuak elkartu eta abiadura handiagoa hartzen duzunean!



Igandeari amaiera emateko Korrika antolatzeko bilera bat egin genuen. Ez dut ezer gehiago esango, behar den momentuan jakingo duzuelako zerbait!

Eta astelehenean ba, gaixorik jaiki, klasera joan nola edo hala, bazkaltzera nindoala erresidentziako neskengatik bahitua izan beraien erizain praktikak burutzeko (ni ez nintzen kexatzen noski, mimoak eman eta dena prestatu baitzidaten), eta lo egin palako partidua hasi arte.

Ebaluazio honetan Josu Zubizarretarekin jolasten dut A ligan, hau da, Boiseko la creme de la creme-aren ligan! Josuren aita, Mourinho izenez ere ezagutua, etorri zen gure lehenengo porrota saihesteko asmoz, baina nola ez dugu ba galduko, bere semeak jokaldi erraz batean pilotari eman ere egin ez zionean barrez lehertzen hasi bazen, denen harridurarako!

Partidu polita izan zen gehiegi entrenatu gabe egoteko eta ni gaixorik egoteko, baina 35-16 emaitzak afari on bat merezi zuen, eta Bar Gernikara joan ginen solomo otarteko bat jatera!

Eta eguna amaitzeko ohera joan nintzen ikastera eta Sweet Promised Land liburua irakurtzera (euskal etorkin baten pasarteak kontatzen dituena) eta horrela lokartu nintzen, gaixorik eta ahaztuz zuekin hitzordua nuela.