Oporretan egoteak ez du esan nahi ezer ere egiten ez dudanik. Oporretan egoteak ez du esan nahi goizeko 9tan atera ostean gaueko 10tan iristea posible ez denik, bazkaltzeko atsedenalditxo bateko etenarekin, soilik.
Goizean Juanita Uberuagaren egunkari sortan lan egin genuen 7 bat pertsonek, aldi berean: denak 60 urtetik gora, ni salbuespen gisa. A zer irriak, a zer elkarrizketa eta gai barregarriak, a zer oroitzapenak,... zituzten andreek eta Davek. Dave Navarro politikaria izan zen duela 20 urte, oso pertsona errespetatua Boisen, eta nik atzo ezagutu nuen. Kontua da bere hilobaren irakaslea izan nintzela hemengo eskola batean astean behin Udazkn osoan zehar.
Gainera, egunkari zati horietan, alkatearen hasierak, nire lagunen guraso pila bat, eta Josu nire hemengo lagun minaren jaiotza ikusi nituen, oso zirraragarria eta berezia dena.
Unibertsitatera papeleo pixkat egiteko joan ondoren, hurrengo lantxoan murgildu nintzen, zerbitzari. Nire lehenengo aldia mundu berezi horretan: inoiz ez naiz hain arretatsua, edukatua eta perfekzionista izan, baina merezi izan zuen, dudarik gabe. Esperientzia bikaina izan zen eta jende esanguratsua eta jatorra ezagutu nuen, museoari bakoitzak 800 dolar ordaindu zizkioten 12 jaun-andre, afari baten aitzakiarekin. Zenbat gozatzen dudan jende helduarekin hitz egiten!
Gainera, janari dexente sobratu zen, eta hortxe zegoen Euskaldun bat Amerikan sobratutakoa (zopa, entsalada, arkumea, arroz esnea, txorizoa, gazta,...) jaten.
Azkenerako gaua luze joan zen eta Pattyk eta biok dena bukatu genuenerako 9:30ak ziren (afaria 6tan zen eta prestatzen 5etan hasi ginen), baina esperientzia oso aberasgarria,ia magikoa!
No hay comentarios:
Publicar un comentario