Parranda bolada asteartean hasi zen, Mardi Gras eguna. Frantziarrek New Orleansera eraman zuten tradizio bat da eta azkar hedatu zen AEBtan zehar. Nahiz eta ospakizunaren esentzia galdua dagoen, festak daukan berezitasun bakarra jendeak lepoko ugari janzten dituela da, eta mutil batek neska bati ematen badio honek titiak erakutsi behar dizkiola da. Ez diot zentzu handirik hartzen eta ez nuen asko sinisten, baina ikusi nuenez gero egia da. Izan ere, 12ak jo eta berehala Sakura (21 urte betetzen zituela), Minako, Su-Jong eta Kanarekin joan bainintzen alde zaharrera. Baina lasai, ni oso euskalduna naiz eta ez nintzen ausartu lepokoa ematera inori.
Asteazkena egun gogorra izan zen, lo gutxi eginda asteko egun gogorrena bainuen. Baina nola edo hala aurrera atera zen eta opari pila bat jasotzen hasi nintzen (batik bat tartak, bai Ikastolakoek, erresidentziakoek,...).
Horrela igaro zen asteazkena eta berehala iritsi zen Osteguna, egun normala izan beharko lukeena. Ohera joateko edo eskolako lanak egiteko prest nengon Jose, Shin eta Jeff-ek beraiekin festara joateko gonbidatu ninduten arte. Nik, noski, ezin ezetz esan. Are gutxiago plan berezia izanda: autobusa hartu eta 45 minutuan Kunara (herri txiki amerikar peto-peto bat) Cowgirls izeneko taberna batetan dantzatzeko. Egia esan, oso toki tipikoa zen. Bakero andana bat, bere bota, gerriko, kapela, eta guzti. Bitartean, berdintsu jantzitako neska bat bere altzoan dantzatzen. Nahiko bitxia Shin eta Josek zuten desesperazio maila...
Eta ostiralak egun handiena izan behar zuen, nahiz eta dena hankaz gora atera. Monica Zarazua eta Adriana Villafana lagun mexikarrek bere etxea utzi behar zidaten eta 30 bat gonbidatu nituen, janari eta edariarekin. Baina, beste arazo batzuen artean, lau lagun gaixotu ziren, bi ahizpen aitona zendu zen, neska batek konortea galdu zuen eta ondoren,bihotzekoa. Panorama hori ikusita festan 4 katu zeuden eta animoak ez oso goian. Alde zaharrera joan ginen Josu, neska mexikarrak lagun serbiarrak eta ni.
Aurreko egunean izandako gertakizunengatik, ez negoen oso animatua larunbaterako, baina ondo lo egin ondoren, aurreko egunean edangabeko kalimotxoa bukatu beharra zegoen... eta baita ondo bukatu ere! Kalimotxoak arrakasta itzela eduki zuen (San Miguelek baino gehiago). Pentsa, baita inoiz akoholik edan gabeko Natashak edan zuen!
Eta gero, festa festa! Aspaldian Euskal Herrian bizitako momentuak gogorarazi zizkidan. Zenbat zorakeri, zenbat barre, zenbat anekdota,... Antoine Walker saskibaloi izar ohia eta guzti agurtu nuen!
Asteburua ondo bukatzeko, skype saio polit bat eta Dasom korearraren urtebetetze festa! Emaitza: lau festa egun, ospakizun asko eta are eta irribarre eta oroitzapen gehiago! Ez gara konturatzen, baina festa ere garrantzitsua da gure gorputzarentzat.
P.d. oraindik ere argazkiei itxaroten
No hay comentarios:
Publicar un comentario